अवचिता परिमळू, झुळकला अळुमाळु मी म्हणे गोपाळु, आला ते माये ॥१॥
चांचरती चांचरती बाहेरी निघाले ठकचि मी ठेलें काय करु ॥२॥ तो सावळा सुंदरु कासे पितांबरू लावण्य मनोहरु देखियला ॥३॥
बोधुनी ठेलें मन तव जालें आन सोकोनी घेतले प्राण माझे गे माये ॥४॥
बाप रखुमादेवी वरू विठ्ठल सुखाचा तेणें काया मने वाचा वेधियलें ॥५॥
|